در جهان سیاست بینالملل، تقابل ایالات متحده آمریکا به عنوان نماد بارز هژمونی لیبرال و جمهوری اسلامی ایران در جایگاه یکی از پایدارترین بازیگران ضد هژمونیک معاصر، الگویی پیچیده و چندلایه از منازعات ساختاری عصر حاضر را به نمایش میگذارد. ضرورت نگارش این کتاب از چند جهت حائز اهمیت بنیادین است. نخست آنکه بیشتر آثار منتشر شده درباره روابط ایران و آمریکا یا در دام توصیفگرایی تاریخی صرف افتادهاند یا به تحلیلهای ژورنالیستی سطحی بسنده کردهاند. این کتاب با ارائه چارچوبی نظری مستحکم گامی فراتر مینهد. دوم آنکه درک این تقابل صرفاً برای فهم روابط دوجانبه اهمیت ندارد، بلکه پنجرهای است به مطالعه کلانتر پویاییهای نظام بینالملل در عصر گذار از نظم تکقطبی به نظمی چندقطبی و پراکنده. سوم آنکه این اثر با پرهیز از تقلیلگراییهای رایج - که یا تمام مسئله را به سطح ایدئولوژیک تقلیل میدهند یا صرفاً به تحلیل مادیگرایانه اکتفا میکنند - نشان میدهد چگونه این سه سطح تحلیلی در تعامل دیالکتیکی با یکدیگر، الگوهای پیچیده تقابل را شکل میدهند. اهمیت این کتاب فراتر از محیط آکادمیک است. سیاستگذاران، دیپلماتها و تحلیلگران امنیتی میتوانند از چارچوب تحلیلی ارائه شده در این کتاب برای درک بهتر پویاییهای کنونی و پیشبینی تحولات آتی بهره ببرند. در جهانی که تقابل هژمون- ضدهژمون به الگویی فراگیر تبدیل شده است، درسهای حاصل از مطالعه موردی ایران و آمریکا میتواند برای فهم سایر روابط بینالمللی نیز راهگشا باشد.
)
)